
Не горюй! (Не тъгувай..) в съпровод на грузинска мелодия.
– “Животът без музика би бил просто грешка” – казва Фридрих Ницше…. То той и с музика е грешка, но поне е грешка с музикален съпровод, нали така… Аз страшно много харесвам грузинските песни. Страшно много харесвам филма “Не ъгувай” на Георгий Данелия. И може би една част от житейската си, да не кажа философия, но поне – отношение към света, съм го получил от този филм. За мен това е един от най-великите филми, направени на този свят... И пак ще кажа цитат. Това тук е гробът на един от най-добрите ми приятели, математикът Владимир Велчев – човекът, с когото за пръв път дойдохме в Ковачевица. Той се влюби в това място и когато се пенсионира, остана да си живее тук, докато почина. Той имаше желание да бъде погребан точно на това място (великолепен изглед към селото от хълма, където е гробището). За да може да си гледа селото. Но беше бая зор да му се изкопае гроба тук, защото излязоха отдолу едни скали. И цялото село копа цял ден почти, за да го приберат... Аз за себе си съм си поръчал по-простичко местенце, където лесно може да се стигне, в случай, че почина в Ковачевица. Ако пък почина в София – там да ме горят и да правят каквото искат. Но ако почина в Ковачевица, искам тук да ме погребат. Аз нямам претенции да гледам, важното е, че ще знам, че съм тук. На моя приятел винаги му нося по някоя цигара, защото той много пушеше, ето, оставям му сега една, запалена... Нося му редовно и червено вино, за да има какво да си пие. Изобщо в Ковачевица си имаме такъв обичай – когато се погребва някой, му слагат една манерка с водичка, да има да си пие. Щото не се знае – рай, рай, ама може да няма вода!… И затова така. Ами това е... Лошото е, че повечето хора, с които бях близък си отидоха. Измряха един по един, хора, които съм обичал… Какво беше казала лисицата: “ако опитомиш някого, после малко можеш и да страдаш….” Да не се ли оставяме да бъдем опитомени? Но нали все пак е хубаво да обичаш, и да те обичат…